چرا عشق های دنیا همشون دروغن

سلام...

من کسیم که یه بار ساده عاشق شد و ساده دلشو شکوندن..

قبلا حس نوشتن داشتم اما حالا نه ، چون همه چیمو یه روزه از دست دادم حتی خود خودمو ، من قربانی بی اعتمادی در جامعه شدم..

مطالب این وبلاگ دزدیه.. نظر دادید نظر میدم..

من پذیرفتم که عشق افسانه است … این دل درد آشنا دیوانه استمی روم …شاید فراموشت کنم … با فراموشی هم آغوشت کنم

می روم از رفتن من شاد باش … از عذاب دیدنم آزادباش

گر چه تو تنها تر از ما می روی … آرزو دارم ولی عاشق شوی

آرزو دارم بفهمی درد را … تلخی بر خوردهای سرد را

چندتا غروب دیگه میای طلوع کنیم با همدیگه ؟

یه فال حافظ بگیرم تا ببینم اون چی میگه ؟

باید یه جوری خودمو واسه تو آماده کنم

میخوام برم دو بسته شمع نذر امامزاده کنم

چی کار کنم میخوام برم نماز حاجت بخونم

یعنی تا اوضاع جور بشه منتظر تو بمونم ؟

راستی یه ساله تو خونه زخم زبون زیاد شده

اسمتو دیگه نمیگم واژه ی اون زیاد شده

همش میگن اون که میگفت دیوونته ٬ عاشقته

بمیری ام سراغتو نمیگیره بگه چته

تو میگی من چیکار کنم ٬ عجب توی دوراهی ام

نه توی خشکی ام نه آب ٬ درست مث یه ماهی ام

یه ماهی خیلی کوچیک ٬ میون آزادی و تور

که دلخوشیش بیخودیه ٬ مث یه آزادیه دور

ببین روزا و لحظه ها بدجوری اذیت میکنن

آدما درباره ی تو بدجوری صحبت میکنن

میگن که بعد این همه عاقل شم و رهات کنم

میگن تو قلبمی ولی باید یه جور جدات کنم

خوب میدونی گوش نمیدم به پند و حرفای کسی

ولی تو چی تا کی باید به داد دردم نرسی ؟

تحملم حدی داره ٬ اونم دیگه تموم شده

عمرمو زندگیم چی حیف ٬ چه قدر برات حروم شده

دیشب نشستم تا سحر ٬ دیدم اونا بد نمیگن

به جای صبر و طاقتم چیکار کردی واسه من ؟

نه رفتی و نه اومدی ٬ نه عشقی و نه دیدنی

نه حتی از جانب تو ٬ حرف به هم رسیدنی

اون دوره ها تموم شده ٬ دوره ی مثل گل یاس

خودت عجب قدکشیدی ٬ منو شکستی ناسپاس

چقدر بده اون که اومد اول گل دادن من

میخواد با یه تبر بشه باعث افتادن من

تو همینو دلت میخواست ٬ حالا دیدی شکستنو ؟

چرا میخواستی بشکنی رویاهای ترد منو ؟

درسته دنیا بی وفاس اما بدون خدا داره

کلی مجازات واسه ی آدم بی وفا داره

اگه که راست گفته باشن آدمای دور و برم

دلم میخواد برم یه جا لحظه ی مرگو بخرم

شنیدن حرفای دیگه داره دیوونم میکنه

آدم آخه برای کی انقد دل بسوزونه ؟

علتشو نفهمیدم میخواست عاشقت بشم

بعدش که مطمئن شدی هرگز دیگه نیای پیشم

از همون اولم آره یه کم عجیب غریب بودی

تو ماجرای تلخ من یه وسوسه یه سیب بودی

تو اومدی دلم رو از راهی که داشت به در کنی

بعدش بذاری بری و بدون اون سفر کنی

من دیوونه رو بگو ٬ منتظر توام هنوز

حقمه که بهم بگن بازم بشین بازم بسوز

رنگین کمون زیباس ولی تو حسرت یه رنگیه

دلت رو بسپار دست کوه ٬ چون جنس اونم سنگیه

من اینو اقرار میکنم ٬ تا خواستی آزارم دادی

اما اینم بهت بگم ٬ از چشای من افتادی

دیگه اگه خورجین تو پر از گل و نامه باشه

اگه تو فکرت واسه بعد هزارتا برنامه باشه

اگه مث اون اولا خوب بشی و با حوصله

نمیشنوی که من دیگه به پرسشت بگم بله

تو این دو سال یا بد بودی ٬ یا خشن و مریض بودی

تو اوج اذیتم ولی باز واسه من عزیز بودی

اما حالا تصمیممو گرفتم و سخته برام

نوشتنش سخته ٬ ولی دیگه شما رو نمیخوام

خدا کمک میکنه که یه جور فراموشت کنم

من قطره قطره آب میشم تا تو رو خاموشت کنم

عکسا و یادگاریات ٬ نه اونا رو پس نمیدم

دیگه برام تجربه شد ٬ دلو به هیچکس نمیدم

میشینم و با رویاهام یه وقتا خلوت میکنم

دلم گرفت به عروسک گاهی محبت میکنم

اون حرفامو گوش میکنه تو هر زمون و فرصتی

بدون هیچ توقعی ٬ بدون هیچ خیانتی

خوب دیگه حرفی ندارم ٬ هیچی به جز خداحافظی

اونم بذار پای یه جور رسم قدیم کاغذی

کسی که تا قیامتم هرگز نمیبخشه تو رو

انقد نشستی تا خودش آخر بهت بگه برو

چی میشه مینویسم آدما رو دوس ندارم

خودمو ٬ اونا رو ٬ حتی شما رو دوس ندارم

دیگه از دلم گذشته عاشق کسی بشم

اون دوست دارمای بی هوا رو دوس ندارم

یادمه یه وقت جونم از سر عاشقی میرفت

دیگه حتی فکر اون لحظه ها رو دوس ندارم

سرنوشت و سفر و خیانت و پشیمونی

حق دارم بگم که هیچکدوما رو دوس ندارم

نه غریبه لطفی کرد ٬ نه آشنا خیری رسوند

هیچ کدوم ٬ غریبه و آشنا رو دوس ندارم

کفره اما مینویسم ٬ دعا فایده ای نداشت

من دعا نمیکنم ٬ نه ٬ دعا رو دوس ندارم

بچه بودیم چی میشد بچه میموندیم همیشه

گرچه من خیلی بدم بچه ها رو دوس ندارم

یه زمونی یه صدا وجودمو تکون میداد

باورش سخته ولی اون صدا رو دوس ندارم

التماس سرخ سیبا دیگه معنی نداره

سیبا مال عاشقاس ٬ من سیبا رو دوس ندارم

دیگه دستی نمیخوام که کنج دستام بشینه

همه چی سرده ٬ می لرزه ٬ گرما رو دوس ندارم

چرا من دلواپس شمعدونی باشم تو غروب ؟

دیگه نه گلا رو نه گلدونا رو دوس ندارم

وفا حرفه ٬ مهربونی قحطیه ٬ عشقم بلاس

دیگه بی وفام ٬ عجب نیس وفا رو دوس ندارم

صحبت چشمای روشنش یه عمری منو کشت

ولی نه هرگز دیگه اون چشا رو دوس ندارم

با خودم قرار گذاشتم سراغ دلم نرم

با دلت بری خطاست ٬ من خطا رو دوس ندارم

وقتی که عاشق بودم ٬ بلا چه طعم خوشی داشت

حالا که رها شدم پس بلا رو دوس ندارم

یعنی چی دوست دارم ٬ بی تو میمیرم ٬ عزیزم

نمیدونم چرا این جمله ها رو دوس ندارم

باید آدم بشینه راس راسی زندگی کنه

آدمای عاشق و مبتلا رو دوس ندارم

خدا هرچی سر رام بود طعم خوشبختی نداشت

نمیشه آخه بگم که خدا رو دوس ندارم

ولی بنده هات نساختن با دلم تک تکشون

اینکه جرمی نداره ٬ بنده ها رو دوس ندارم

خورشید و ستاره رو مهتاب و آسمونا رو

ساحل و موج بلند دریا رو دوس ندارم

همه عمرم  توی سوختن واسه پروانه گذشت

ولی بی رحمم و حتی شعما رو دوس ندارم

می دوی میشکننت ٬ نمیخوانت ٬ نمیرسی

من به کی بگم که این قانونا رو دوس ندارم

زندگی رو شونه هام سنگینی میکنه عجیب

پس گناه من چیه که دنیا رو دوس ندارم

دو سه سالی بود به عشق رویاهام زنده بودم

دیگه حتی رسیدن تو رویا رو دوس ندارم

دلمو همه زدن یا بد میشن یا که بدن

خودمم بدم ولیکن بدا رو دوس ندارم

به جای این همه حرفا چون که باور بکنید

بذارید بگم که دیگه ٬ زیبا رو دوس ندارم

ماهی بیچاره کوچیکه تنها غذای ماهی بزرگه بود و دانشمند به اون غذای دیگه ای نمی داد ...ماهی بزرگه واسه خوردن ماهی کوچیکه بارها و بارها به طرفش حمله می کرد اما اون هر بار به دیوار نامرئی می خورد .همون دیوار شیشه ای که اون رو از غذای مورد علاقه شجدا می کرد.بالاخره ماهی بزرگه بعد از مدتی از حمله کردن به طرف ماهی کوچیکه منصرف شد. اون باور کرده بود که رفتن به اون ور آکواریوم و خوردن ماهی کوچیکه غیر ممکنه .

دانشمند شیشه ی وسط رو برداشت و راه ماهی بزرگه رو باز کرد اما مکاهی بزرگه هرگز به سمت ماهی کوچیکه حمله نکرد.اون هرگز قدم به سمت دیگر اکواریوم نگذاشت.

می دونید چرا؟؟؟

اون دیوار شیشه ای دیگه وجود نداشت ام ماهی بزرگه تو ذهنش یه دیوار شیشه ای ساخته بود .یه دیواری که شکستنش از شکستن هر دیوار واقعی سخت تر بود اون دیوار باور خودش بود باورش به وجود یک دیوار.باورش به ناتوانی